نه هر که چهره برافروخت دلبری داند         نه هر که آینه سازدسکندری داند

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست         لاه داری و آیین سروری داند

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن       که دوست خود روش بنده پروری داند

غلام همت آن رند عافیت سوزم                 که در گداصفتی کیمیاگری داند

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی                 وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند

بباختم دل دیوانه و ندانستم                        که آدمی بچه‌ای شیوه پری داند

هزار نکته باریکتر ز مو این جاست              نه هر که سر بتراشد قلندری داند

مدار نقطه بینش ز خال توست مرا            که قدر گوهر یک دانه جوهری داند

به قد وچهره هرآن کس که شاه خوبان شد   هان بگیرد اگر دادگستری داند

ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه             که لطف طبع و سخن گفتن دری داند